Dag 24: Portland – Seaside

WP_20170725_12_41_21_RawWP_20170725_13_00_15_RawWP_20170725_13_14_18_RawWP_20170725_17_20_51_RawWP_20170725_17_43_00_RawWP_20170725_19_27_51_RawWP_20170725_20_39_27_RawWP_20170725_21_19_23_RawWP_20170725_19_46_14_Raw

’t Was gisteren zalig zitten op de hoek van Crema Bakery, dat we er vandaag terug naartoe gaan om te ontbijten!

Daarna wandelen we terug naar de B&B, herorganiseren we wat de valiezen en vertrekken we op het gemak richting Cannon Beach, aan de kust. Onderweg stoppen we even om een stapel brandhout te halen voor 5 dollar.

Het is ondertussen al rond de middag en we rijden eerst door naar Seaside waar we rond 13u stoppen bij Grizzly Tuna voor fish&chips met tonijn. We nemen er een bakje om te delen en eten het buiten aan het kraampje op, mmm! We gaan van 30gr in Portland naar 20gr hier in Seaside en dat voel je meteen…we halen onze fleece boven want er staat ook een strak windje. Maar de zon schijnt volop, dus je hoort ons niet klagen!

We zijn op 5min rijden van ons hotel en gaan toch maar eens langs om te vragen of de kamer al klaar is. Ze is juist gekuist, dus we kunnen al inchecken en we hebben deels zicht op zee en op Ecola State Park in de verte. Daarna rijden we door naar Cannon Beach, waar we even in het centrum parkeren en wat rondlopen in downtown en ook even stoppen aan de Farmers Market. Er staat een hele frisse wind…brr!

In de vooravond gaan we naar Ecola State Park. We wandelen even naar het viewpoint en gaan dan naar Indian Beach. De weg hiernaar toe is prachtig. De mosgroene bomen doen ons denken aan Hawaii! Het is laagtij aan het worden en we wandelen het strand op. Veel wind = goede golven, dus je ziet er veel surfers! We gaan op zoek naar zeesterren tussen de rotsen, maar zien enkel veel krabben en zee anemnonen.

De strakke wind is al een beetje verminderd…dus we zoeken een plekje op Cannon Beach met zicht op Haystack Rock voor zonsondergang. We parkeren de auto op 10m van het strand en zoeken een plekje uit om een kampvuur te maken. Kuiltje graven, keien errond en een torentje brandhout en ’t vuurtje kan aangestoken worden :)!

We blijven er een héle tijd genieten van de warmte van het vuur terwijl de zon zakt en we ’s mores maken (een graham cracker (petit beurre koekje-achtig), een smal stukje chocolade erop, dan een geroosterde marshmallow en afsluiten met een cracker), zo heb je een lekker zoet ‘boekske’!

Rond 22u doven we ons vuurtje en rijden we terug naar Seaside!

Dag 23: Portland

WP_20170724_09_19_35_RawWP_20170724_14_37_20_RawWP_20170724_13_17_16_RawWP_20170724_13_18_36_RawWP_20170724_18_46_57_RawWP_20170724_20_22_33_RawWP_20170724_20_50_35_RawWP_20170724_21_54_42_Raw

We nemen deze ochtend onze fietsen en gaan ietsje verderop op de hoek ontbijten in Crema Bakery, in de ochtendzon. We blijven er even zitten en genieten van de dag die op gang komt!

Daarna rijden we naar Pearl District en Downtown Portland. Het bevalt ons hier! Alles is relatief laag gebouwd en je hebt hier veel leuke hippe koffiebars en snuisterwinkeltjes. Ook het fietsen is plezant, ’t is heel warm buiten en het windje op de fiets doet deugd!

’s Middags gaan we terug naar een ander pleintje met énorm veel foodtrucks. We halen er een heerlijke wrap en slaatje om te delen in Wolf&Bears. Mmm!

We lopen een beetje rond terwijl alles weer rustiger wordt nu de werkende mens terug naar het kantoor is gekeerd! We nemen daarna de fiets naar een andere wijk, Alphabeth district. Die is ook supergezellig. Allemaal ‘gewone’ Amerikaanse huizen met daarin winkeltjes. We stoppen er bij Salt & Straw waar we een ijsje kopen. We krijgen een aantal proevertjes (zoals de kaas met peer – verrassend lekker) en mogen kiezen welk smaakje we bovenaan willen ;)! Na ons ijsje lopen we nog wat winkeltjes af en daarna fietsen we via ‘Waterfront’ terug naar de B&B waar we rond 17u aankomen. We gaan nog even naar de supermarkt om inkopen voor de komende dagen (om smores te maken) en voor thuis. ’t Is taxvrij, dus goedkoper wordt het niet in een andere staat. We verliezen hier echter superveel tijd doordat de kassierster ons 11 dollar te veel aanrekent en we dat bij de customer service moeten gaan regelen. Die snappen het ook niet goed…pas na een laaaange uitleg hebben ze het door en krijgen we ons geld teruggestort! Amaaaai, ’t is ondertussen al 19u30!

Eens in de B&B nemen we de fiets naar de foodtrucks van gisteren. We eten er terug héérlijk en nemen een mango sticky rice als dessertje! Gisteren was het zo gezellig aan de vuurtjes in Cartopia (nog andere foodtrucks) waardoor we terug naar hier fietsen om bij de gezellige muziek nog wat te genieten van de avond…

Portland heeft ons in positieve zin verbaasd. Niet te groot, divers en leuke winkeltjes en adresjes om te eten!

Dag 22: Portland

WP_20170723_07_27_19_RawWP_20170723_07_42_53_RawWP_20170723_08_41_05_RawWP_20170723_09_24_11_RawWP_20170723_10_12_14_RawWP_20170723_10_04_51_RawWP_20170723_11_43_50_RawWP_20170723_20_51_59_ProWP_20170723_14_53_16_RawWP_20170723_18_29_49_RawWP_20170723_21_11_14_Raw

De wekker staat vroeger, vooral om vandaag het volk wat voor te zijn. Alle watervallen kan je onmogelijk gaan bekijken, dus we kozen er op voorhand een aantal uit. We gaan eerst naar de Elowah Falls (1,6 mijl roundtrip), daarvoor stappen we terug tussen de mooie groene bomen tot aan de waterval. Die is heel mooi en ook de rotsen zijn mooi gekleurd. En nog niemand te zien…zalig genieten van de rust!

Daarna rijden we naar de Wahclella Falls, een 2 mijl roundtrip. Die is supermooi! Wat een omgeving!! We komen er aan en er is enkel een fotoshoot aan de gang van een jong koppeltje dat juist verloofd is! Qua locatie kan dit wel tellen… We blijven er dan ook een tijdje om foto’s te nemen.

Daarna willen we nog één waterval zeker zien: de Panther Creek Falls. Niet ver wandelen, maar ook hier moet je, zoals gisteren, een stuk met een touw naar beneden klauteren. Het loopt hier een beetje mis. Het touw trekt ons uit evenwicht wanneer we het even niet goed aanspannen. Daardoor swingt Tim van de ene kant naar de andere kant en valt, maar heeft zich net niet veel bezeerd (schaafwondje en een kramp in de schouder). Ik kom nét hetzelfde tegen, het touw doet me naar rechts zwiepen, ik verlies mijn grip en het touw schuurt tussen mijn handen terwijl ik naar beneden glijd. Ik voel op dat moment dat het er niet mooi zal uitzien, maar ’t was dat of achterover vallen op de rotsen… Ik laat het touw los en zie dat op 5 plekjes mijn handen openliggen zoals een open blein. En ook een lichte brandwond die net niet open ligt (nu zijn er hier geen scooters en toch een brandwonde!) We zagen er schoon uit…onder de aarde en we waren nog niet beneden seg… We glijden verder naar beneden, naar het water om de vuiligheid uit de handen te spoelen…pieken dat dat doet! Eventjes een domper op de vreugde…

Daarna gaan we terug naar omhoog en ook hier zien we mensen via een andere weg naar beneden komen…weeral de moeilijke variant gekozen precies…

Handen ontsmetten en dan met een flesje koud water tussen de handen om de wondjes wat af te koelen, rijden we in een klein uurtje naar de supermarkt…geen flamazine te koop…maar wel een potje Ben&Jerry’s ijs als troost, haha! I

In de reiskoffer vind ik gelukkig toch nog zalf tegen de brandwonden van vorig jaar in Indonesië!

We rijden ineens verder naar onze B&B voor de komende 2 dagen, maar stoppen nog even in de carwash. Dat was nodig na de dirtroad van gisteren. Voor nog geen 6 dollar rijden we de wasstraat in!

De B&B is super: proper en ruim. Er is zelfs een wasmachine en droogkast ter beschikking en de ijskast is gevuld met ontbijtspulletjes.

We verfrissen ons wat en nemen dan de fietsen van de B&B om de stad in te gaan. We gaan terug eten op een ander foodtruckpleintje en we willen terug alles proberen ;)! ’t Wordt aziatisch: springrolls met krab als appetizer en dan de noodle salad en sweet soy garlic fried chicken… mmmm! Er komt een Vietnam veteraan naast ons zitten en het korte babbeltje draait al snel uit op een halfuur…hij was iets té enthousiast, haha ;)! We krijgen een heuse knuffel bij vertrek en we rijden dan met onze Harley-fietsen (ons stuur staat zeer hoog tov het zadel) naar het pleintje van de foodtrucks van gisteren om een zoete afsluiter (pannenkoekske met banaan en nutella). Het is hier supergezellig zitten: de lampjes branden, de vuurtjes zijn aangestoken en iedere zondagavond wordt er een film gespeeld wanneer de zon onder is. Vandaag Quentin Tarantino’s Django Unchained. We blijven er een tijdje zitten…

Dag 21: Salem – Portland

WP_20170722_11_06_37_RawWP_20170722_11_20_35_RawWP_20170722_12_03_46_RawWP_20170722_12_13_44_RawWP_20170722_12_42_41_RawWP_20170722_12_52_43_RawWP_20170722_18_31_54_RawWP_20170722_18_39_44_RawWP_20170722_18_42_38_RawWP_20170722_18_43_27_RawWP_20170722_20_01_16_RawWP_20170722_20_12_30_RawWP_20170722_20_43_32_Raw

We waren gisteren pas heel laat in het motel, dus de wekker gaat later, om 8u. We gaan eerst nog naar Safeway om een lekkere wrap voor deze middag. Daarna willen we graag naar de Abiqua Falls. De weg ernaartoe kon evengoed een weg in België geweest zijn, redelijk plat en veel landbouw. Enkel de gele streep op de weg en de bergen op de achtergrond verraden dat we niet in ons landje zijn ;)!

De trail naar de waterval begint na een lange dirtroad naar beneden (2,2 mijl) op gravel met redelijk wat losliggende stenen. Velen parkeren boven en stappen dit deel ook al. Maar met onze Jeep zou het toch moeten lukken, denken we. En dat was het ook, we reden met gemak tot aan het begin van de wandeling. Het enige vervelende is dat wanneer je iemand in tegenovergestelde richting tegenkomt, iemand een stuk achteruit moet rijden doordat de weg heel smal is.

De korte wandeling gaat in het begin héél steil naar beneden. Als het geregend heeft, moet je er zelfs niet aan beginnen. Er hangt op een bepaald stuk een touw waar je je kan (én moet) aan vasthouden om naar beneden te gaan. Tim glijdt een paar keer bijna uit en ik slinger eventjes aan het touw waardoor ik bijna mijn grip verlies. Maar gelukkig geen ongelukken, enkel een bruine achterkant ;)!

Eens beneden volg je de rivier tot je bij de watervallen uitkomt. De setting is prachtig en alles oogt tropisch! De met mos begroeide bomen zijn supermooi…en ook de Abiqua Falls zijn héél mooi! Die liggen in een amphitheater van basaltzuilen.

Op de terugweg zijn we sommigen een andere weg terug naar boven nemen, ook met touw, maar hier heb je het niet per sé nodig…we hebben dus per ongeluk de moeilijke kant naar beneden gekozen… Ineens roept Tim: er zit een slang onder je voeten… efkes verschieten! ‘t Was niet echt een grote…maar toch ;).

Het is middag, dus we eten onze wrap en rijden dan door naar de Woodburn Premium Outlets in Woodburn. Hier in Oregon is het ook taxvrij shoppen én we zijn in een oulet, dus we kunnen een paar koopjes doen :)! Het is zaterdag, dus er loopt heel veel volk rond. De outlet is in openlucht én het is heet (32gr) dus het voelt aan alsof we in Las Vegas aan het shoppen zijn ;)!

We lopen er een hele poos rond, waardoor het al terug etenstijd is ;). We rijden naar Portland stad en stoppen in Cartopia, een leuk plekje op de hoek van de straat met allemaal foodtrucks rond een pleintje met picknickbanken. We kunnen niet kiezen en willen alles wel eens proeven, dus we nemen verschillende bordjes om te delen. Het smaakt!

Omdat het morgen zondag is en het in de Columbia River Gorge heel druk kan zijn, rijden we erna nog even door naar 2 watervallen waarvoor je niet echt moet wandelen: de Latourell Falls en de Multnomah Falls. De Latourell Falls zijn mooi en hoog (70m), de rots waartussen het water naar beneden valt is heel mossig geel, precies alsof het erop geschilderd is… De Multnomah Falls zijn de bekendste én daardoor ook enorm toeristisch. Er loopt hier om 20u nog heel veel volk rond…en het wordt ook een beetje uitgebuit met een lounge/restaurant enz. Mooie waterval hoor, maar té gecommercialiseerd!

Dag 20: Mitchell – Salem

WP_20170720_18_30_10_RawWP_20170721_08_13_06_RawWP_20170721_09_57_23_RawWP_20170721_10_33_16_RawWP_20170721_14_34_37_RawIMG_2299WP_20170721_17_13_04_Raw

The Oregon Hotel kraakt van boven tot beneden, waardoor het geluid rond 5u15 door de oordopjes dringt…maar we blijven liggen tot een meer aanvaardbaar uur ;). Gisteren hebben we ook onze klok een uurtje achteruit gedraaid, waardoor het tijdsverschil met België weer op -9u staat!

We checken uit en nemen een muffin mee voor onderweg die we opeten onder de baan in de zon die op dit uur nog zalig aanvoelt.

Onze eerste stop van vandaag is in ‘Smith Rock State Park’. Dit park is vooral bekend om het steile muurklimmen. Je ziet dan ook op de hoge rotswanden hier en daar witte kalkplekken. We maken er een korte wandeling.

Daarna willen we naar de Proxy Falls, maar we stoppen onderweg even in Sisters, een leuk dorpje om even in rond te lopen!

Hier nemen we dan de McKenzie Scenic Byway die leuk om rijden is, slangenwegen tussen de lavabrokken en door het bos. Op deze weg ligt ook de trailhead naar Proxy Falls. Je hebt er de Upper en de Lower Falls, maar ’t is vooral de Lower Falls die de moeite is!

We nemen het pad en lopen door het mossige bos en ook deels tussen de lavabrokken, leuk pad! Wanneer we bij de Lower Proxy Falls komen, zijn we verwonderd: die is héél groot en mooi! Je kan het moeilijk allemaal op foto vastleggen! Wat een mooie setting! Het enige ‘vervelende’ is dat de waterval deels in de zon en in de schaduw zit, waardoor het moeilijk foto’s nemen is…’t mocht eens bewolkt zijn 😉 maar we mogen niet té veel willen he :)!

Wat opvalt is dat de mensen hier veel sneller spontaan vragen van waar we komen of welke taal we spreken en ons dan echt ‘welkom heten’, met bijhorende handdruk! Misschien komt dat omdat de staat Oregon niet zo veel bezocht wordt in vergelijking met de druk bezochte staten in het zuidwesten van Amerika?! We voelen ons alleszins welkom ;).

Daarna rijden we door naar Salem, waar we willen eten in ‘Outback Steakhouse’: tijd voor een bloomin’ onion en baby back ribs, mmm! Maar we vinden het niet meteen…op de weg waar de gsp ons naartoe stuurt, is er geen Outback te vinden… We stoppen in een rustigere straat om eens goed de kaart op de gsm te bekijken. Hier gebeurt er iets heel vreemd… Ineens zegt Tim: er staat iemand aan de koffer van de auto!! We kijken en inderdaad…een man staat bijna tegen de koffer van de auto, in het midden van het raam…letterlijk stokstijf en te staren in het ‘ijle’… en die blijft daar maar staan…mijn haar komt ervan recht! We rijden vlug weg en zien in de achteruitkijkspiegel dat hij nog altijd op datzelfde plekje staat… Pas nadat we zijn gedraaid en terugrijden zien we dat hij verder wandelt! Wat was dat nu weer?! Echt, mocht dit gebeuren wanneer het donker is, ’t was een scène recht uit een horrorfilm! Only in America zeker?

Maar…de Outback vinden we uiteindelijk ;)…in een nieuw shoppingparkje vlak naast de snelweg. En dat het gesmaakt heeft!

Dag 19: Jerome – Mitchell

WP_20170720_12_48_04_RawWP_20170720_12_10_22_RawWP_20170720_12_14_56_Raw (2)WP_20170720_12_15_13_RawWP_20170720_18_09_01_RawWP_20170720_18_52_24_RawWP_20170720_19_27_08_RawWP_20170720_19_33_18_Pro (2)WP_20170720_19_20_37_RawWP_20170720_19_32_03_RawIMG_2722

Vandaag is onze 3de én laatste lange rijdag. We gaan van Jerôme naar Mitchell. Na het ontbijt, rijden we eerst naar de Shoshone Falls, dat is maar eventjes hier vandaan en we zijn hier nu toch… Ze vallen een beetje ‘tegen’, dat komt omdat het deels is aangelegd en het natuurlijke er wat van af is. En misschien ook omdat we ondertussen al veel watervallen hebben gezien…

Daarna stoppen we even in de Starbucks en halen een latte voor onderweg, want we rijden 2u aan één stuk tot in Boise. Wanneer we in Boise aankomen, rijden we downtown binnen. Het is ondertussen middag en we vonden hier een leuk lunchplekje dat pas geopend is: Paddles up Poké (even een tripje naar Hawaii qua smaakjes). We nemen er de Fiesta Bowl met rauwe, pikante gemarineerde tonijn en krab en de Poké nachos met pikante tonijn! Lekker! Boise downtown lijkt ons verder heel gezellig met een aantal leuke winkeltjes en eetplekjes.

Van hieruit is het nog 4u30 rijden tot in Mitchell. Normaal gezien breken we de lange ritten even door hier en daar te stoppen, maar nu passeren we niets anders dan hele kleine dorpjes en is er eigenlijk niets de moeite waard om voor te stoppen… we zijn dan ook blij als we rond 17u in Mitchell aankomen. Dit gehucht is ZO klein. Het dorp = 1 straat! We gaan letterlijk terug in de tijd en wandelen in 1 min main street af…op de porch aan het dorpscafé zitten een aantal ‘cowboys’ en wij voelen ons als de ‘uptown boy and girl’ die eens op het platteland komen kijken ;)! Dit staat zo ver af van onze leefwereld! En de gedachte gaat door ons heen dat dit ‘show’ is, maar dat is het niet…

We checken in in het enige hotel in de straat: Historic Oregon Hotel. En dat het ‘historic’ is, is een feit dat zeker is ;)! De badkuip en lavabo zijn een beetje roestig, overal hangt en ligt er kant, er staat een oude ‘opgietvaas’ op de kast…dat is voor in bad allicht, want er is geen douchekop, haha! En het hangt vol met cowyboyfoto’s aan de muur ;)!

Nu, we kunnen er wel om lachen hoor…we slapen hier voor 58 euro per nacht en de ligging is goed, dichtbij John Day Fossil Beds National Monument, het ‘Painted Hills’ gedeelte. We rijden er in een kwartiertje naartoe en zoals de naam zegt, zijn hier veel heuvelruggen met prachtige gekleurde ‘popcornsteentjes’.

We gaan eerst naar de Painted Cove Trail, een hele korte wandeling waarbij je tussen de heuvels wandelt. Daarna gaan we naar de Painted Hills Overlook Trail, hier heb je een heel mooi overzicht vanuit de hoogte op de gekleurde heuvels. Er staat één bankje onder een overkapping. We halen er een wijntje en een chipje uit en genieten van het uitzicht. We blijven er een tijdje en wachten tot de zon ondergaat, terwijl we genieten van de stilte en de zachte kleuren. Ineens komt er een groep herten voorbij gelopen die evenveel van ons schrikken als wij van hen ;)! Voor de rest is het hier héél rustig en zien we bijna geen andere toeristen…

We zitten hier terug in een donkere zone en ook de maan komt pas laat op, dus we blijven tot de zon helemaal achter de heuvels is gezakt en het pikkedonker is. Zo kunnen we de melkweg nog eens bekijken!

Dag 18: Grand Teton NP – Jerome

WP_20170719_08_35_16_RawWP_20170719_11_44_05_RawWP_20170719_11_47_58_RawWP_20170719_17_06_08_RawWP_20170719_17_33_09_RawWP_20170719_17_52_36_RawWP_20170719_18_07_54_RawWP_20170719_20_13_51_RawWP_20170719_20_34_47_RawWP_20170719_20_59_09_Raw

We slapen iets langer, steken de was in en nemen dan de auto 3min verder naar ‘Picnic’ om te ontbijten. Dit is een héél leuk, mooi ingericht, hip plekje! We eten er een koffiekoek met een kopje koffie en wanneer we terug in het motel zijn, is de was nèt klaar. We doen ook nog wat inkopen in de supermarkt voor deze avond.

Rond de middag gaan we terug naar ‘Picnic’ om te lunchen! ’t Is hier goed zitten en plekjes zoals deze vind je niet snel buiten de grote steden in Amerika. We nemen er een broodje met prosciutto en een avocado/feta toast, lekker!

Van hieruit is het nog eventjes rijden naar ‘Craters of the moon National Monument & Preserve’. We breken de rit even door te stoppen in de Walmart in Idaho Falls, tot hier is het landschap afwisselend met bergpassen die we over rijden. Maar het laatste uurtje rijden we echt door het grote ‘niets’… vlak, dor, verlaten landschap en niets te zien! We kijken op de kaart en zien dat immense gebied het ‘Idaho National Laboratory’ is met een nuclear lab. Vandaar…als er iets fout loopt, is er geen schade want in de verste verte is er geen bebouwing/beschaving te zien!

Wanneer we in Craters of the Moon aankomen, passeren we eerst even langs het visitor center. We halen er een permit om in de grotten te gaan, die is gratis, maar je moet ‘verklaren’ dat je nog niet in een andere grot bent geweest met dezelfde kledij (om het microklimaat van de grot te beschermen).

We nemen er de 7mijl loop road en stoppen aan de verschillende plekjes om een wandeling te maken. Het is hier héél rustig, er rijdt maar een handjevol auto’s rond in dit park!

We gaan eerst naar Inferno Cone en stappen het zwarte lavapuin op tot boven waar je een mooi uitzicht hebt over dit onaardse landschap. Het is heet! Gelukkig staat er een strakke wind. Daarna maken we nog een aantal wandelingen tussen de grote afgekoelde lavabrokken naar een paar grotten.

’s Avonds eten we er onze picknick op en genieten we van de rust en stilte. Op de enkele kampeerders na, is hier niemand meer… We maken nog een laatste wandeling terwijl de zon zakt en vertrekken dan richting Jerome, waar we overnachten. De weg is mooi, zeker met de ondergaande zon! Maar de weg is ook terug héél leeg…enkele huisjes en mini dorpjes…zo passeren we een dorpje met maar 84 inwoners (staat zo onder de naam van het dorp – zouden ze dat bordje elk jaar aanpassen ;)?!).

Dag 17: Grand Teton NP

WP_20170718_08_52_45_RawWP_20170718_09_54_07_RawWP_20170718_10_09_26_RawWP_20170718_11_05_25_RawWP_20170718_11_51_51_RawWP_20170718_12_38_31_RawWP_20170718_12_31_15_RawWP_20170718_13_59_41_RawWP_20170718_15_29_03_RawWP_20170718_16_33_35_RawWP_20170718_20_41_19_RawWP_20170718_19_25_19_Raw

Wanneer de wekker gaat, voelen we allebei dat de benen veel frisser zijn dan gisteren! We doen vandaag een hike naar Delta Lake, Surprise Lake en Amphitheatre Lake. Om 7u30 zijn we aan de parking van de Lupine Meadows Trailhead, waar de wandeling begint op 2000m. We eten nog iets en gaan dan op pad. De wandeling gaat eigenlijk constant bergop en er staan nog heel veel gekleurde bloemen langs het pad. We komen ook terug een hert tegen! Na 5km verlaten we het officiële pad en is het nog ongeveer 2km veel steiler bergop (over de rotsen, boven en onder omver gevallen bomen, enz.) en moeten we ook beter kijken om de juiste weg te vinden. Na 700m stijgen, zien we Delta Lake! Dit meer is mooi blauw van kleur en je hebt er zicht op de hoogste piek van de tetons (4197m).

Van hieruit hebben we 2 opties: of terug 2km naar beneden klauteren over de rotsen om dan het officiële pad te nemen naar Surprise Lake en Amphitheatre Lake om dan terug 3km naar boven te stappen.

Of de linker bergkam aan Delta Lake overklimmen om dan automatisch op het pad naar de volgende meren te komen en nog maar 1 km te hoeven stappen.

Wanneer je naar de linker bergflank kijkt, denk je dat het een onmogelijke opdracht is, maar Tim is er zeker van dat als we hier op geraken, het moeilijkste achter de rug is omdat het boven ook vlakker is, terwijl je zou verwachten dat je aan de andere kant van de flank een even steile afgrond hebt!

We proberen het toch en voelen ons allebei berggeitjes die huppelen van de ene naar de andere rots ;)! En inderdaad, eens over de bergflank zien we na 5 minuutjes wandelen terug het officiële pad naar Surprise Lake en Amphitheatre Lake. Deze zijn minder blauw van kleur en liggen hoger, waardoor er nog ijs ligt op Amphitheatre Lake. Hier zitten we op 2900m. Tim klimt nog 100m hoger om eens te kijken of je een mooi zicht hebt op Delta Lake, maar enkel een klein blauw stukje is zichtbaar…

Van hieruit nemen we terug het pad naar beneden via switchbacks die na verloop van tijd de oren uitkomen! Wanneer we 7u later terug op de parking aankomen, staat de stappenteller op 17km. We zijn ook mooi op tijd want het begint te overtrekken en erna te regenen…de wind steekt hard op en we zijn blij dat we 900m lager zitten!

Op de terugweg stoppen we nog even aan de ‘Chapel of Transfiguration’, gebouwd in 1925 en op een mooi plekje, want het altaar kijkt uit over de toppen van de tetons!

We zijn niet ver van Teton Village, dus we stoppen hier in ‘Teton Thai’ en eten er heerlijk op het rustige terras met loungemuziek! De zon is er ondertussen weer doorgekomen. We delen een Pad Thai met rundsreepje en een BBQ pork met sticky rice en een lekker pikant sausje (we horen en zien enkel maar Aziaten in de keuken staan, dus ’t kon niet slecht zijn ;))!

Even opfrissen in het motel en dan gaan we nog even Jackson dorp in om wat rond te kuieren in de gezellige straatjes en winkeltjes. We eten elk nog één BOL ijs (mango sorbet en key lime pie) bij Moo’s ice cream en halen nog een latte to go die we opdrinken in het parkje.

Dag 16: Yellowstone NP – Grand Teton NP

WP_20170717_10_54_45_RawWP_20170717_12_06_11_RawWP_20170717_12_21_24_RawWP_20170717_19_47_13_RawWP_20170717_20_45_02_Raw

We geven onze cabinsleutel af in de Old Faithful Lodge en rijden dan naar ‘West Thumb Geysir’. We maken er een ochtendwandeling tussen de geisers en ontbijten er aan de picknickbanken in de zon.

We gaan Yellowstone NP uit en rijden niet zo veel verder Grand Teton NP binnen…je hebt meteen een mooi zicht op de puntige, met sneeuw bedekte tetons. We stoppen aan verschillende uitzichtpunten langs de kant van de weg terwijl we op het gemak naar Jackson Hole rijden, waar we overnachten.

Onze benen voelen bij beiden als lood aan, wellicht door de voorbije dagen echt niet veel te slapen…we houden het dus rustig vandaag. Morgen willen we een hike doen naar Delta Lake en Amphitheater Lake, rond de 11mijl en we hopen dat we ons morgen fitter voelen!

Er wordt ons overal toch berenspray aangeraden voor de hike van morgen, omdat we een stuk van het pad wandelen en omdat we ’s ochtends vroeg vertrekken. Gewoon omdat het ons toch een geruster gevoel geeft, gaan we een fles berenspray gaan huren voor een dagje (8 dollar).

Wanneer we in Jackson zijn, gaan we eerst een ijskoffie gaan drinken in Persephone Bakery. Erna checken we in en halen we onze picknick voor morgen in de Albertsons. Wanneer we buiten komen, doet het een gigantische plensbui!’s Avonds eten we een sappige bisonburger…dat smaakt na 3 dagen picknicken! We gaan erna nog eens een kijkje nemen naar de John Molton Barn en Schwabacher Landing voor zonsondergang.

Dag 15: Yellowstone NP

WP_20170716_10_53_49_RawWP_20170716_09_02_33_RawWP_20170716_08_33_33_RawWP_20170716_11_33_26_RawWP_20170716_13_58_13_Raw
IMG_2193WP_20170716_14_54_07_Raw

WP_20170716_15_51_01_RawWP_20170716_21_04_11_RawWP_20170716_21_13_44_RawIMG_2373Het heeft deze nacht goed geregend en er hangt deze ochtend nog heel wat mist wanneer we vertrekken naar ‘Grand Prismatic Spring’. We passeren en zien dat de parking en de trail naar de Fairy Falls gesloten is en dat het verboden is om het hek en brug te passeren (fines and/or emprisonnement). Je kan hier het pad nemen en dan even afslaan naar een (nog) niet officieel uitkijkpunt over de Grand Prismatic Spring… en laat dat nu net hetgeen zijn dat we écht willen zien nu we in Yellowstone zijn…

We rijden dan maar door naar Grand Prismatic Spring zelf waar we de boardwalk nemen. Het is 10gr buiten, de ochtendmist hangt laag en het voelt héél fris. We wandelen op de boardwalk die nat ligt en enorm glibberig is. Er is maar een handjevol mensen en het voelt mysterieus. Soms weet je niet of je in mist of in damp van de springs loopt. Nadeel: je ziet bijna niets! Op de terugweg zie je geen meter voor je uit en is ons haar nat van de dampen.

De zon is er nu al doorgekomen en het voelt al een pak warmer aan. De voeten kunnen ook een beetje drogen terwijl we ontbijten op de parking.

We rijden terug en stoppen aan Black Sand Basin, waar er ook nog heel mooie kleurrijke springs zijn!

Daarna gaan we eens naar het visitor center en vragen we of we toch naar Fairy Falls kunnen via een omwegje…dat lukt, maar de ranger voegde eraan toe dat je niet naar een uitzichtpunt kan over Grand Prismatic Spring…;) die zal allicht wel doorhebben dat we eigenlijk dat willen doen ;).

We beslissen het erop te wagen en willen toch écht een kijkje nemen. We parkeren langs de weg en spurten als gekken zo diep mogelijk het pad op wanneer niemand het ziet. Daar lopen we eigenlijk van boom tot boom tot…we ineens 2 rangerauto’s zien staan in een bocht naar beneden (zouden die daar nu écht de hele dag de wacht houden?!). Zij konden ons juist niet zien.

Verdorie!! We waren er nu al zo dicht bij!! We keren terug want een boete en/of een nachtje in de gevangenis willen we vermijden uiteraard 😉 maar we zijn wèl ontgoocheld!

Omdat er daarjuist bijna niets te zien was, rijden we nu terug naar de boardwalk van de Grand Prismatic Spring, er is véél minder damp dus je ziet heel veel mooie kleurtjes, maar de omvang zie je hier niet en dat is vervelend…

Ik hoor iemand zeggen dat ze mensen boven op de berg ziet…we zoomen in met het fototoestel en zien een zestal werkmannen met helmen die aan het werken zijn…hmm…misschien zaten zij in de auto’s die we zagen staan?! We denken eraan om deze avond terug te komen om te kijken of de auto’s er nog staan…indien niet, gaan we de berg op!

We gaan naar de auto, maar Tim ziet aan de andere kant een berg waar hij toch nog even op wil klimmen om te kijken of je van daar een mooi uitzicht hebt… ik haal het kampeerstoeltje boven en typ ondertussen al een stuk van het verslag…als hij binnen een dik half uur niet terug is, ga ik zoeken want gsm bereik hebben we niet… ;).

Maar Tim komt met de duim omhoog terug en zegt dat we ook van daarboven een mooi overzicht hebben over de volledige spring! Joehoe!

We eten eerst een bagel in de schaduw want het is al middag en gaan dan samen een kijkje nemen boven op de berg. Dit pad is ook gesloten, maar mochten ze ons hier zien, kunnen we er ons nog uitpraten ;)! Boven heb je een super uitzicht, nu zien we eindelijk waarom het Grand Prismatic Spring is ;)!

We willen even uitrusten en rijden naar de dichtstbijzijnde picknickplek, maar we slaan eerst nog af in de Fire Hole Lake Drive. Daar stoppen we aan Pink Cone Geyser, een mini geisertje dat aan het spuiten is (1u45 aan één stuk per dag). We ontmoeten daar Steve, een gepensioneerde man die helemaal alleen in zijn stoeltje aan het kijken is naar de uitbarsting. Het is zijn favoriete geiser van gans Yellowstone NP. We slaan er een praatje mee en als we willen, neemt hij ons mee naar een andere geiser die straks ook zal uitbarsten. Steve woont in West Yellowstone en komt héél regelmatig naar het park (meerdere keren per week) en weet er dan ook heel veel van. Hij praat over vanalles, over de geisers, maar ook over zijn dagelijkse leven.

We gaan naar Fountain Geyser en wachten er een hele poos, maar Steve is er zéker van dat we er op het juiste moment zijn 😉 en ons wachten wordt beloond: de krater vult zich supersnel met water en dan is het watervuurwerk….mooi, en dat maar liefst een half uur lang! En véél beter dan Old Faithful want je staat heel dichtbij en het voelt niet toeristisch!

Wat een leuke ontmoeting!

Daarna is het dus tijd om even te rusten, we halen een smoothie uit de koelbox en genieten even van de rust in het park.

We blijven er een uurtje hangen en rijden dan een kwartiertje verder naar onze cabin om te douchen. We picknicken terug aan Old Faithful en checken de eruptietijden. We willen graag nog naar Great Fountain Geyser en die zou uitbarsten om 22u15 (+-2u marge ervoor en erna). Sowieso is die mooi als die niet uitbarst omdat je daar een mooie reflectie hebt bij zonsondergang. We vertrekken dus al en wanneer we de weg inslaan zien we hem al uitbarsten en ’t is nog maar 20u…

Deze geiser is ZO mooi! Wanneer de zon nog meer zakt, is er een supermooie reflectie in het water! We rijden nog wat verder en stoppen bij White Dome Geyser (die staat op die oude retro affiches van Yellowstone). Nog een beetje verder heb je Steady Geyser… We weten niet waar eerst kijken, de lucht is prachtig!

De zon gaat onder om 21u15 en rond 22u00 is het pikkedonker. We rijden 5min terug en stoppen nog even bij Grand Prismatic Spring om een foto te proberen nemen van de melkweg. Onze cabin ligt hier maar op 5min vandaan! Dus we stappen met ons lampje tot aan de rand van Grand Prismatic Spring. Wanneer onze ogen gewend zijn aan het donker en we naar boven kijken zien we ontzettend veel sterren. Je kan zelf met het blote de melkweg zien aangezien we hier in een ‘dark area’ zitten en de maan nog niet te zien was. Waaw, wat was dat! Zoveel sterren hebben we nog nooit gezien…