Dag 29: Oak Harbor – Vancouver

Vandaag rijden we terug naar Vancouver, zo’n 2 uur rijden. We moeten ook nog de grens over en staan hier toch een klein halfuur aan te schuiven…eens terug in Canada, is het nog maar 15min rijden tot aan de luchthaven. We stoppen nog even op de parking aan de supermarkt om een wrap te eten en geven daar ook onze frigobox en stoeltjes weg aan een vriendelijke dame. We zien nét ons vliegtuig van Air France boven ons hoofd dalen en we rijden door naar de car rental waar we onze Jeep terug afgeven. Die gaan we, na 7896 km, ook missen ;)!

Advertisements

Dag 28: Port Angeles – Oak Harbor

WP_20170729_11_31_31_RawWP_20170729_11_21_55_RawWP_20170729_12_45_52_RawWP_20170729_13_35_23_RawWP_20170729_14_54_17_RawWP_20170729_20_24_17_Raw

We ontbijten in ons ‘kayak house’ en vertrekken daarna richting Port Townsend, waar we de ferry moeten nemen richting Coupeville. We hebben onze ticketjes voor de boot op voorhand gereserveerd en we moeten er 30 tot 45min op voorhand zijn, zoniet is er kans dat je terug op de ‘wachtlijst’ wordt gezet. Maar we zijn er mooi op tijd, betalen aan de balie en gaan dan in de rij parkeren. Er komen jongens rond met popcorn en we kopen een zakje waarmee we de plaatselijke voetbalploeg ook meteen steunen!

De ferry is mooi op tijd. We parkeren beneden en zoeken een plekje uit boven op het dek in de zon en uit de wind. Na een goed halfuur varen, meren we aan in Coupeville.

We rijden naar het centrum en stoppen er eventjes aan de farmers market. Dit is een klein, maar gezellig en rustig dorpje met uitzicht op het water. Het is al na de middag en we hebben honger. We rijden een kwartiertje verder naar Oak Harbour waar we lunchen in ‘Seabolts Smokehouse’. We nemen de crabcakes met heel grote stukken krab en de clam chowder in een broodje (=vispannetje/soepachtig geserveerd in een uitgehold broodje)! Lekker!!

Het is onze laatste vakantiedag en het is al druk geweest, dus nu houden we het héél rustig 😉 en we genieten ervan. We rijden terug naar Coupeville en halen een ijskoffie die we opdrinken op het terrasje in de zon met zicht op het water. Er passeert ook ineens een bald eagle!

In de vooravond rijden we naar het motel in Oak Harbour, herschikken we de reiskoffers zodat ze beiden ongeveer evenveel wegen en erna rijden we nog even tot in Deception State Park.

Hier maken we een wandeling van ongeveer 4km door het bos en langs kliffen die uitkomen op verschillende kleine baaitjes, mooi en zalig rustig!

Dag 27: Forks – Port Angeles

WP_20170728_12_53_10_RawWP_20170728_15_30_25_RawWP_20170728_17_30_34_RawWP_20170728_18_17_52_RawWP_20170728_21_05_55_RawWP_20170728_21_01_41_Raw

Vandaag staat er niet zo veel op de planning en we hoeven ook niet ver te rijden, dus we slapen wat langer en ontbijten dan in de kamer met 2 warme koffies van om de hoek.

Daarna rijden we verder door Olympic NP naar het noorden en oosten. We doen een aantal korte wandelingen naar watervallen. De eerste is de Sol Duc Falls, zo’n 3km roundtrip. Daarna is het aan de Marymere Falls, ook zo’n 3km stappen door het bos. Die is mooier dan verwacht en ook hoog! De waterval zit volledig in de schaduw waardoor je hem goed op foto kan vastleggen.

We rijden verder langs Lake Crescent en de laatste waterval van vandaag is de Madison Falls, die ligt praktisch naast de kant van de weg. Die viel een beetje tegen in vergelijking met de vorige!

Het is nog maar een kwartiertje rijden naar Port Angeles, waar we slapen. We stoppen eerst nog even in de supermarkt voor wat fruit en hebben eigenlijk al honger, dus we gaan in de vooravond al eten in Sabai Thai, super lekker!

In Port Angeles slapen we in een AirBnb met aparte ingang, een bijgebouwtje eigenlijk. De host, Deb, is niet thuis want ze is een kayakcursus gaan geven op Vancouver Island. Maar alles ligt klaar…en wat een aangename verrassing! Ons minihuisje is heel ruim, heel proper en zo gezellig ingericht.

We douchen en gaan ’s avonds naar de zonsondergang gaan kijken op Crescent Beach. Terug héél mooi! We steken terug een vuurtje aan, maar na een uurtje kwam iemand zeggen dat je hier geen kampvuur mag maken…één of andere ‘county-wet’! Oepsie…wij wisten natuurlijk niet dat we in een andere ‘County’ zaten 😉 (we zitten nog steeds in de staat Washington). Nuja, we gingen het vuurtje toch doven want de zon was al onder en de wind stak op.

Dag 26: Forks

WP_20170727_08_49_12_ProWP_20170727_09_35_21_ProWP_20170727_09_40_16_ProWP_20170727_11_37_39_ProWP_20170727_15_33_26_RawWP_20170727_15_21_49_RawWP_20170727_18_24_08_RawWP_20170727_21_17_14_RawWP_20170727_20_46_52_RawWP_20170727_21_23_41_RawWP_20170727_20_57_44_Raw

De wekker staat terug wat vroeger…’t piekt een beetje! We rijden eerst naar Hoh Rain Forest en doen er 2 wandelingen van samen 2mijl: de Hall of Mosses Trail en de Spruce Nature Trail. Mooier dan Quinault Rain Forest!

Daarna rijden we naar Ruby Beach, waar we het strand opgaan. Het is pas laagtij geweest, dus ook hier liggen de getijdepoelen deels bloot waardoor we terug veel dieren zien…die zeeanemonen liggen er ‘doods’ bij, maar we zagen ééntje die een grote krab aan het oppeuzelen was!

De stranden zijn gigantisch groot en ‘verwilderd’. Mooi wel, zo’n grote rotsen en ruige kustlijn met een strand dat vol ligt met grote aangespoelde boomstammen! Juist het weer mocht iets beter…’t is maar 16gr en bewolkt… we waren het al goed gewoon om tot nu alle dagen bijna té warm te hebben (op de vroege ochtenden na natuurlijk)!

Na de wandeling op Ruby Beach eten we iets en willen we nog naar Rialto Beach. We passeren eerst even langs het motel want de voeten zijn niet droog gebleven…

Dan rijden we dus door naar Rialto Beach. Wanneer we daar aankomen rond 14u verdwijnen de wolken en schijnt de zon volop…dat doet deugd! We wandelen er het kiezelstrand op tot aan ‘Hole in the Rock’. De terugweg is lastiger want bij elke stap die je zet, zak je de helft weg door de natte kiezelstenen omdat het hoogtij aan het worden is.

Rond 16u30 zijn we terug aan de auto en gaan we eerst douchen! ’s Avonds wordt het terug een pizza die we delen…’t is niet echt gezond, maar we delen he 😉 en veel andere keuze is hier écht niet…

’s Avonds willen we graag nog naar Ruby Beach voor de zonsondergang. Hier kan je relatief dicht parkeren bij het strand (het is dan nog een 100m stappen) dus dat is makkelijk voor als het volledig donker is geworden en we moeten terugkeren naar de parking ;)!

’t Is al een beetje ‘gewoonte’ geworden, dus we maken er terug ons kampvuurtje terwijl we ‘wachten’ tot de zon mooi zakt achter de seastacks! En ’t wordt een héle mooie zonsondergang met heel weinig volk. De warmte van het vuur doet wederom zo’n deugd, dus we blijven zitten tot een uurtje na zonsondergang zodanig dat de lucht heel donker wordt en de sterren + melkweg terug te zien zijn! Super!

Het wordt serieus mistig en we zien geen meter voor ons uit wanneer we de terugweg over het strand zoeken…gelukkig waren we er eerder op de dag al en wisten we al ongeveer welke weg we moesten nemen ;)! Nog een halfuurtje rijden tot in Forks en na middernacht kruipen we onder de wol.

Dag 25: Seaside – Forks

WP_20170726_09_32_50_RawWP_20170726_10_17_06_RawWP_20170726_12_28_46_RawWP_20170726_16_23_07_RawWP_20170726_14_46_47_RawWP_20170726_15_11_11_RawWP_20170726_14_33_10_RawWP_20170726_15_18_44_RawWP_20170726_20_56_08_RawWP_20170726_20_54_39_RawWP_20170726_20_09_47_RawWP_20170726_21_40_39_RawWP_20170726_21_20_49_Raw

Er hangt een serieuze mist deze ochtend en het regent licht waardoor je vanuit het hotelraam zelfs de zee niet meer ziet ;)! Daar gaat ons zeezicht ;)!

We checken uit en rijden eerst naar Deadman’s Cove in het dorpje Ilwaco, een mooie inham, maar ’t ziet er nu wat flets uit door het sombere weer…

We stoppen in Ilawaco nog even in Roots om een slaatje te halen voor deze middag. We wachten er een tijdje want het wordt vers klaar gemaakt in dit ‘tuinhuisje’ langs de kant van de weg.

We rijden verder en passeren de ene vrachtwagen na de andere met gigantische ladingen vol lange boomstammen. In Aberdeen, hometown van Kurt Cobain, stoppen we even om onze lunch op te eten. Het slaatje met frambozen, aardbeien, avocado, feta, enz. smaakt!

’t Is van hieruit nog een eindje rijden naar Olympic National Park, waar we eerst stoppen in Quinault Rain Forest. We doen er 2 korte wandelingen: The Nature Trail en de Maple Glade Forest Trail. We wandelen recht door het gematigde regenwoud. Mooi, maar we hebben eigenlijk al mooiere stukjes ‘tropisch’ ogend woud gezien de voorbije weken… Ondertussen is het kwik wel alweer gestegen naar 24gr en zon, joepie! 10gr meer dan toen we 20km ervoor vlak naast de wilde kust reden en stopten bij Ruby Beach (zonnekloppers zag je hier niet liggen ;))!

Er is in en rond Olympic NP heel weinig ‘beschaving’ en dus heel weinig dorpjes. Aberdeen is het laatste stadje waar we nu iets meer dan 160km ten noorden van zitten. We slapen in Forks, een mini dorpje waar niet veel te beleven is. We checken in en nemen eerst een warme douche!

Veel opties om te eten zijn er helemaal niet…we vinden een pizzaplekje waar je verse pizza kan bestellen die je erna zelf kan afbakken of gebakken kan meenemen. We gaan voor de 2de optie 😉 en ’t wordt een romantisch dineetje in de auto terwijl we een pizza delen ;)! Maar ’t was wel een hele lekkere!

In Forks is het halfbewolkt en we zien véél wolken richting zee, 20min verder…. Veel is er niet te doen in Forks, dus we houden ons aan het plan om ’s avonds naar Second Beach te gaan…we zien wel…

We rijden naar het dorpje La Push, bekend geraakt door de Twilight films en parkeren op de parking van Second Beach. Het is nog eventjes wandelen (15min) naar het strand zelf. Wanneer je op het strand komt, moet je eerst een beetje klauteren over de vele aangespoelde drijfhout die de voorbije maanden/jaren vanuit het regenwoud via de rivier naar de zee zijn vervoerd en dan zijn aangespoeld. Idéaal om een tweede kampvuur te maken!

We zoeken een goed plekje uit en terwijl Tim hout sprokkelt en een vuurtje stookt, ga ik het strand verder op om de getijdepoelen eens te bekijken. Het is laagtij aan het worden, waardoor de rotsen bloot komen te liggen en er daardoor ook veel zeesterren, zeeanemonen, krabbetjes, mossels, zeekomkommers, enz. te zien zijn! ’t Is leuk om de fotogenieke paarse en oranje zeesterren te zoeken en op foto vast te leggen.

Ondertussen brandt het kampvuur en gaat de zon langzaam onder…ook de wolken gaan mee weg waardoor de zonsondergang mooier wordt dan verwacht :)!! De wind is tevens gaan liggen waardoor het zalig zitten is aan het kampvuur…hier zouden we uuuuren kunnen genieten van de warmte en de rustgevende zeegeluiden…maar we kamperen niet, dus we vertrekken rond 22u terug naar de auto. Dat gebeurt mèt hoofdlampjes op de strafste stand want het is pikkedonker in het bos!

Dag 24: Portland – Seaside

WP_20170725_12_41_21_RawWP_20170725_13_00_15_RawWP_20170725_13_14_18_RawWP_20170725_17_20_51_RawWP_20170725_17_43_00_RawWP_20170725_19_27_51_RawWP_20170725_20_39_27_RawWP_20170725_21_19_23_RawWP_20170725_19_46_14_Raw

’t Was gisteren zalig zitten op de hoek van Crema Bakery, dat we er vandaag terug naartoe gaan om te ontbijten!

Daarna wandelen we terug naar de B&B, herorganiseren we wat de valiezen en vertrekken we op het gemak richting Cannon Beach, aan de kust. Onderweg stoppen we even om een stapel brandhout te halen voor 5 dollar.

Het is ondertussen al rond de middag en we rijden eerst door naar Seaside waar we rond 13u stoppen bij Grizzly Tuna voor fish&chips met tonijn. We nemen er een bakje om te delen en eten het buiten aan het kraampje op, mmm! We gaan van 30gr in Portland naar 20gr hier in Seaside en dat voel je meteen…we halen onze fleece boven want er staat ook een strak windje. Maar de zon schijnt volop, dus je hoort ons niet klagen!

We zijn op 5min rijden van ons hotel en gaan toch maar eens langs om te vragen of de kamer al klaar is. Ze is juist gekuist, dus we kunnen al inchecken en we hebben deels zicht op zee en op Ecola State Park in de verte. Daarna rijden we door naar Cannon Beach, waar we even in het centrum parkeren en wat rondlopen in downtown en ook even stoppen aan de Farmers Market. Er staat een hele frisse wind…brr!

In de vooravond gaan we naar Ecola State Park. We wandelen even naar het viewpoint en gaan dan naar Indian Beach. De weg hiernaar toe is prachtig. De mosgroene bomen doen ons denken aan Hawaii! Het is laagtij aan het worden en we wandelen het strand op. Veel wind = goede golven, dus je ziet er veel surfers! We gaan op zoek naar zeesterren tussen de rotsen, maar zien enkel veel krabben en zee anemnonen.

De strakke wind is al een beetje verminderd…dus we zoeken een plekje op Cannon Beach met zicht op Haystack Rock voor zonsondergang. We parkeren de auto op 10m van het strand en zoeken een plekje uit om een kampvuur te maken. Kuiltje graven, keien errond en een torentje brandhout en ’t vuurtje kan aangestoken worden :)!

We blijven er een héle tijd genieten van de warmte van het vuur terwijl de zon zakt en we ’s mores maken (een graham cracker (petit beurre koekje-achtig), een smal stukje chocolade erop, dan een geroosterde marshmallow en afsluiten met een cracker), zo heb je een lekker zoet ‘boekske’!

Rond 22u doven we ons vuurtje en rijden we terug naar Seaside!

Dag 23: Portland

WP_20170724_09_19_35_RawWP_20170724_14_37_20_RawWP_20170724_13_17_16_RawWP_20170724_13_18_36_RawWP_20170724_18_46_57_RawWP_20170724_20_22_33_RawWP_20170724_20_50_35_RawWP_20170724_21_54_42_Raw

We nemen deze ochtend onze fietsen en gaan ietsje verderop op de hoek ontbijten in Crema Bakery, in de ochtendzon. We blijven er even zitten en genieten van de dag die op gang komt!

Daarna rijden we naar Pearl District en Downtown Portland. Het bevalt ons hier! Alles is relatief laag gebouwd en je hebt hier veel leuke hippe koffiebars en snuisterwinkeltjes. Ook het fietsen is plezant, ’t is heel warm buiten en het windje op de fiets doet deugd!

’s Middags gaan we terug naar een ander pleintje met énorm veel foodtrucks. We halen er een heerlijke wrap en slaatje om te delen in Wolf&Bears. Mmm!

We lopen een beetje rond terwijl alles weer rustiger wordt nu de werkende mens terug naar het kantoor is gekeerd! We nemen daarna de fiets naar een andere wijk, Alphabeth district. Die is ook supergezellig. Allemaal ‘gewone’ Amerikaanse huizen met daarin winkeltjes. We stoppen er bij Salt & Straw waar we een ijsje kopen. We krijgen een aantal proevertjes (zoals de kaas met peer – verrassend lekker) en mogen kiezen welk smaakje we bovenaan willen ;)! Na ons ijsje lopen we nog wat winkeltjes af en daarna fietsen we via ‘Waterfront’ terug naar de B&B waar we rond 17u aankomen. We gaan nog even naar de supermarkt om inkopen voor de komende dagen (om smores te maken) en voor thuis. ’t Is taxvrij, dus goedkoper wordt het niet in een andere staat. We verliezen hier echter superveel tijd doordat de kassierster ons 11 dollar te veel aanrekent en we dat bij de customer service moeten gaan regelen. Die snappen het ook niet goed…pas na een laaaange uitleg hebben ze het door en krijgen we ons geld teruggestort! Amaaaai, ’t is ondertussen al 19u30!

Eens in de B&B nemen we de fiets naar de foodtrucks van gisteren. We eten er terug héérlijk en nemen een mango sticky rice als dessertje! Gisteren was het zo gezellig aan de vuurtjes in Cartopia (nog andere foodtrucks) waardoor we terug naar hier fietsen om bij de gezellige muziek nog wat te genieten van de avond…

Portland heeft ons in positieve zin verbaasd. Niet te groot, divers en leuke winkeltjes en adresjes om te eten!

Dag 22: Portland

WP_20170723_07_27_19_RawWP_20170723_07_42_53_RawWP_20170723_08_41_05_RawWP_20170723_09_24_11_RawWP_20170723_10_12_14_RawWP_20170723_10_04_51_RawWP_20170723_11_43_50_RawWP_20170723_20_51_59_ProWP_20170723_14_53_16_RawWP_20170723_18_29_49_RawWP_20170723_21_11_14_Raw

De wekker staat vroeger, vooral om vandaag het volk wat voor te zijn. Alle watervallen kan je onmogelijk gaan bekijken, dus we kozen er op voorhand een aantal uit. We gaan eerst naar de Elowah Falls (1,6 mijl roundtrip), daarvoor stappen we terug tussen de mooie groene bomen tot aan de waterval. Die is heel mooi en ook de rotsen zijn mooi gekleurd. En nog niemand te zien…zalig genieten van de rust!

Daarna rijden we naar de Wahclella Falls, een 2 mijl roundtrip. Die is supermooi! Wat een omgeving!! We komen er aan en er is enkel een fotoshoot aan de gang van een jong koppeltje dat juist verloofd is! Qua locatie kan dit wel tellen… We blijven er dan ook een tijdje om foto’s te nemen.

Daarna willen we nog één waterval zeker zien: de Panther Creek Falls. Niet ver wandelen, maar ook hier moet je, zoals gisteren, een stuk met een touw naar beneden klauteren. Het loopt hier een beetje mis. Het touw trekt ons uit evenwicht wanneer we het even niet goed aanspannen. Daardoor swingt Tim van de ene kant naar de andere kant en valt, maar heeft zich net niet veel bezeerd (schaafwondje en een kramp in de schouder). Ik kom nét hetzelfde tegen, het touw doet me naar rechts zwiepen, ik verlies mijn grip en het touw schuurt tussen mijn handen terwijl ik naar beneden glijd. Ik voel op dat moment dat het er niet mooi zal uitzien, maar ’t was dat of achterover vallen op de rotsen… Ik laat het touw los en zie dat op 5 plekjes mijn handen openliggen zoals een open blein. En ook een lichte brandwond die net niet open ligt (nu zijn er hier geen scooters en toch een brandwonde!) We zagen er schoon uit…onder de aarde en we waren nog niet beneden seg… We glijden verder naar beneden, naar het water om de vuiligheid uit de handen te spoelen…pieken dat dat doet! Eventjes een domper op de vreugde…

Daarna gaan we terug naar omhoog en ook hier zien we mensen via een andere weg naar beneden komen…weeral de moeilijke variant gekozen precies…

Handen ontsmetten en dan met een flesje koud water tussen de handen om de wondjes wat af te koelen, rijden we in een klein uurtje naar de supermarkt…geen flamazine te koop…maar wel een potje Ben&Jerry’s ijs als troost, haha! I

In de reiskoffer vind ik gelukkig toch nog zalf tegen de brandwonden van vorig jaar in Indonesië!

We rijden ineens verder naar onze B&B voor de komende 2 dagen, maar stoppen nog even in de carwash. Dat was nodig na de dirtroad van gisteren. Voor nog geen 6 dollar rijden we de wasstraat in!

De B&B is super: proper en ruim. Er is zelfs een wasmachine en droogkast ter beschikking en de ijskast is gevuld met ontbijtspulletjes.

We verfrissen ons wat en nemen dan de fietsen van de B&B om de stad in te gaan. We gaan terug eten op een ander foodtruckpleintje en we willen terug alles proberen ;)! ’t Wordt aziatisch: springrolls met krab als appetizer en dan de noodle salad en sweet soy garlic fried chicken… mmmm! Er komt een Vietnam veteraan naast ons zitten en het korte babbeltje draait al snel uit op een halfuur…hij was iets té enthousiast, haha ;)! We krijgen een heuse knuffel bij vertrek en we rijden dan met onze Harley-fietsen (ons stuur staat zeer hoog tov het zadel) naar het pleintje van de foodtrucks van gisteren om een zoete afsluiter (pannenkoekske met banaan en nutella). Het is hier supergezellig zitten: de lampjes branden, de vuurtjes zijn aangestoken en iedere zondagavond wordt er een film gespeeld wanneer de zon onder is. Vandaag Quentin Tarantino’s Django Unchained. We blijven er een tijdje zitten…

Dag 21: Salem – Portland

WP_20170722_11_06_37_RawWP_20170722_11_20_35_RawWP_20170722_12_03_46_RawWP_20170722_12_13_44_RawWP_20170722_12_42_41_RawWP_20170722_12_52_43_RawWP_20170722_18_31_54_RawWP_20170722_18_39_44_RawWP_20170722_18_42_38_RawWP_20170722_18_43_27_RawWP_20170722_20_01_16_RawWP_20170722_20_12_30_RawWP_20170722_20_43_32_Raw

We waren gisteren pas heel laat in het motel, dus de wekker gaat later, om 8u. We gaan eerst nog naar Safeway om een lekkere wrap voor deze middag. Daarna willen we graag naar de Abiqua Falls. De weg ernaartoe kon evengoed een weg in België geweest zijn, redelijk plat en veel landbouw. Enkel de gele streep op de weg en de bergen op de achtergrond verraden dat we niet in ons landje zijn ;)!

De trail naar de waterval begint na een lange dirtroad naar beneden (2,2 mijl) op gravel met redelijk wat losliggende stenen. Velen parkeren boven en stappen dit deel ook al. Maar met onze Jeep zou het toch moeten lukken, denken we. En dat was het ook, we reden met gemak tot aan het begin van de wandeling. Het enige vervelende is dat wanneer je iemand in tegenovergestelde richting tegenkomt, iemand een stuk achteruit moet rijden doordat de weg heel smal is.

De korte wandeling gaat in het begin héél steil naar beneden. Als het geregend heeft, moet je er zelfs niet aan beginnen. Er hangt op een bepaald stuk een touw waar je je kan (én moet) aan vasthouden om naar beneden te gaan. Tim glijdt een paar keer bijna uit en ik slinger eventjes aan het touw waardoor ik bijna mijn grip verlies. Maar gelukkig geen ongelukken, enkel een bruine achterkant ;)!

Eens beneden volg je de rivier tot je bij de watervallen uitkomt. De setting is prachtig en alles oogt tropisch! De met mos begroeide bomen zijn supermooi…en ook de Abiqua Falls zijn héél mooi! Die liggen in een amphitheater van basaltzuilen.

Op de terugweg zijn we sommigen een andere weg terug naar boven nemen, ook met touw, maar hier heb je het niet per sé nodig…we hebben dus per ongeluk de moeilijke kant naar beneden gekozen… Ineens roept Tim: er zit een slang onder je voeten… efkes verschieten! ‘t Was niet echt een grote…maar toch ;).

Het is middag, dus we eten onze wrap en rijden dan door naar de Woodburn Premium Outlets in Woodburn. Hier in Oregon is het ook taxvrij shoppen én we zijn in een oulet, dus we kunnen een paar koopjes doen :)! Het is zaterdag, dus er loopt heel veel volk rond. De outlet is in openlucht én het is heet (32gr) dus het voelt aan alsof we in Las Vegas aan het shoppen zijn ;)!

We lopen er een hele poos rond, waardoor het al terug etenstijd is ;). We rijden naar Portland stad en stoppen in Cartopia, een leuk plekje op de hoek van de straat met allemaal foodtrucks rond een pleintje met picknickbanken. We kunnen niet kiezen en willen alles wel eens proeven, dus we nemen verschillende bordjes om te delen. Het smaakt!

Omdat het morgen zondag is en het in de Columbia River Gorge heel druk kan zijn, rijden we erna nog even door naar 2 watervallen waarvoor je niet echt moet wandelen: de Latourell Falls en de Multnomah Falls. De Latourell Falls zijn mooi en hoog (70m), de rots waartussen het water naar beneden valt is heel mossig geel, precies alsof het erop geschilderd is… De Multnomah Falls zijn de bekendste én daardoor ook enorm toeristisch. Er loopt hier om 20u nog heel veel volk rond…en het wordt ook een beetje uitgebuit met een lounge/restaurant enz. Mooie waterval hoor, maar té gecommercialiseerd!

Dag 20: Mitchell – Salem

WP_20170720_18_30_10_RawWP_20170721_08_13_06_RawWP_20170721_09_57_23_RawWP_20170721_10_33_16_RawWP_20170721_14_34_37_RawIMG_2299WP_20170721_17_13_04_Raw

The Oregon Hotel kraakt van boven tot beneden, waardoor het geluid rond 5u15 door de oordopjes dringt…maar we blijven liggen tot een meer aanvaardbaar uur ;). Gisteren hebben we ook onze klok een uurtje achteruit gedraaid, waardoor het tijdsverschil met België weer op -9u staat!

We checken uit en nemen een muffin mee voor onderweg die we opeten onder de baan in de zon die op dit uur nog zalig aanvoelt.

Onze eerste stop van vandaag is in ‘Smith Rock State Park’. Dit park is vooral bekend om het steile muurklimmen. Je ziet dan ook op de hoge rotswanden hier en daar witte kalkplekken. We maken er een korte wandeling.

Daarna willen we naar de Proxy Falls, maar we stoppen onderweg even in Sisters, een leuk dorpje om even in rond te lopen!

Hier nemen we dan de McKenzie Scenic Byway die leuk om rijden is, slangenwegen tussen de lavabrokken en door het bos. Op deze weg ligt ook de trailhead naar Proxy Falls. Je hebt er de Upper en de Lower Falls, maar ’t is vooral de Lower Falls die de moeite is!

We nemen het pad en lopen door het mossige bos en ook deels tussen de lavabrokken, leuk pad! Wanneer we bij de Lower Proxy Falls komen, zijn we verwonderd: die is héél groot en mooi! Je kan het moeilijk allemaal op foto vastleggen! Wat een mooie setting! Het enige ‘vervelende’ is dat de waterval deels in de zon en in de schaduw zit, waardoor het moeilijk foto’s nemen is…’t mocht eens bewolkt zijn 😉 maar we mogen niet té veel willen he :)!

Wat opvalt is dat de mensen hier veel sneller spontaan vragen van waar we komen of welke taal we spreken en ons dan echt ‘welkom heten’, met bijhorende handdruk! Misschien komt dat omdat de staat Oregon niet zo veel bezocht wordt in vergelijking met de druk bezochte staten in het zuidwesten van Amerika?! We voelen ons alleszins welkom ;).

Daarna rijden we door naar Salem, waar we willen eten in ‘Outback Steakhouse’: tijd voor een bloomin’ onion en baby back ribs, mmm! Maar we vinden het niet meteen…op de weg waar de gsp ons naartoe stuurt, is er geen Outback te vinden… We stoppen in een rustigere straat om eens goed de kaart op de gsm te bekijken. Hier gebeurt er iets heel vreemd… Ineens zegt Tim: er staat iemand aan de koffer van de auto!! We kijken en inderdaad…een man staat bijna tegen de koffer van de auto, in het midden van het raam…letterlijk stokstijf en te staren in het ‘ijle’… en die blijft daar maar staan…mijn haar komt ervan recht! We rijden vlug weg en zien in de achteruitkijkspiegel dat hij nog altijd op datzelfde plekje staat… Pas nadat we zijn gedraaid en terugrijden zien we dat hij verder wandelt! Wat was dat nu weer?! Echt, mocht dit gebeuren wanneer het donker is, ’t was een scène recht uit een horrorfilm! Only in America zeker?

Maar…de Outback vinden we uiteindelijk ;)…in een nieuw shoppingparkje vlak naast de snelweg. En dat het gesmaakt heeft!